Getting personal

Door mrtnptrs op zondag 10 maart 2013 20:15 - Reacties (13)
Categorie: -, Views: 4.511

Ik heb dit bericht ook geplaatst in de Tweakers Huiskamer, maar ik zou ook graag jullie mening/reacties hierover willen horen:

Nou, mijn oma lag in het ziekenhuis, omdat ze perongeluk een ader hadden doorgeprikt in haar arm in het ziekenhuis. Ze moest dus even voor observatie blijven. En ik had toen geen tijd om naar haar toe te komen, want ik had het heel druk met school. De situatie was op dat moment ook helemaal niet levensbedreigend.

Haar nieren werkte al wel niet meer zo goed, maar dat ging op zich wel goed met dialiseren. Maar toen begon ze ook vocht achter de longen te krijgen. Dus ik had haar al een aantal keren opgebeld vanuit huis naar het ziekenhuis. Totdat ik haar wilde opbellen op sinterklaasavond om te zeggen wat ik had gekregen voor Sinterklaas van mijn ouders; Ze zei een paar woordjes, zuchtte flink en voordat ik wat kon zeggen had ze al weer opgehangen. En inderdaad werd even daarna weer een hoop vocht achter haar longen verwijderd.

De arts belde de volgende dag ons op of we niet even wilde komen, want het ging nou natuurlijk niet zo heel goed. De arts zei wel nadrukkelijk dat de situatie niet levensbedreigend was. Toen we daar kwamen hebben m'n vader en ik een tijdje met haar gepraat. Ik heb toen, als ik het me nog goed herrinner, met tranen voor mijn ogen voor haar bed gestaan. Ze was wel bij kennis en praatte gewoon, maar ze zag er duidelijk een stuk slechter uit. Toen hield ik even haar hand vast en toen ik los wilde laten, zei ze dat ik dit niet moest doen. Ze zei dat mijn hand namelijk lekker warm was. Hier heb ik toen natuurlijk niet bij nagedacht, maar haar hand was juist koud!

Toen begon ze in een keer wat kortademiger te worden. De doktoren zeiden dat ze haar even op een aparte kamer zouden zetten, zodat ze wat rust had. Toen gingen mijn vader en ik even wat drinken. Toen de doctoren zeiden dat ze klaar waren en wij de kamer in liepen waren haar ogen weggezakt en deed ze helemaal niks meer. Toen kwam er een dokter bij en die zei tegen ons: ''Die vrouw is aan het dood gaan.''

Ik wilde bij haar blijven toen de dokter vroeg of ik dit wilde. Ik heb toen als veertien jarige, hard huilend langzaam mijn oma zien sterven. En ik zat daar de hele tijd te smeken of ze niet dood wilde gaan: ''Oma niet dood gaan.'' Toen stond ze nog heel licht te ademen, maar dit werd al steeds minder. Toen stopte ze op een gegeven moment ook met ademen. Een aantal minuten later stopte haar hardslag ook, zette de arts de apparaten om haar heen uit en was ze dood. Op zes december is ze dus gestorven. Een dag na sinterklaas! En dit heb ik nog zeer goed onthouden: de arts zei tegen mij dat ze misschien wel op mij had gewacht voordat ze dood ging.

En achteraf kom je er dan ook nog achter dat er een beetje familie-ruzie was tussen mijn moeder en deze oma van mijn vaders kant. Hier wist ik helemaal niks van en mijn zus wel! Ze wist natuurlijk wel dat ik, zo koppig als ik ben, hier fel tegenin zou zijn gegaan.

Dit was ook de reden dat we de laatste paar jaar haar maar zelden meer spraken of zagen. Dit vond ze heel erg. Ze vond het daarom ook heel fijn dat ik haar, achter mijn moeders rug om, belde toen ze in het ziekenhuis lag. Ik kan het mijn moeder op de dag van vandaag nog niet vergeven voor wat ze haar heeft aangedaan. Toen mijn oma belde vanuit het ziekenhuis heeft ze zo maar de hoorn erop gegooid!

Ik heb duidelijk gemerkt hoe dit mijn leven heefd veranderd, maar ik heb nooit spijt gehad van dat ik bij haar was toen ze stierf. Al heb ik wel nog zeer veel moeite met hoe het is gegaan. En ga nou maar na, ik heb nog één oma, waar ik geen contact meer mee heb. Deze oma is van mijn moeders kant, maar daar is nog veel grotere onenigheid. Mijn moeder heeft haar al jaren niet meer gezien. Volgens mij zijn mijn moeder en haar moeder gewoon enorm koppig en doet dit hun allebei zeer veel verdriet. Dit is denk ik ook de werkelijke oorzaak van het gedoe tussen mijn moeder en mijn overleden oma.

Maar als ik haar vraag of ze niet beter met haar moeder contact op zou kunnen nemen om het goed te praten. En ze zegt natuurlijk gewoon nee! En ik denk dan echt WAAROM NIET! Hier kun je alleen maar spijt van krijgen. Dadelijk is ze er niet meer en dan! Op zo'n momenten denk ik dat ik misschien toch wel veel slimmer ben als mijn ouders. Dan heb ik een oma die ik nog nooit heb gezien en gesproken, zolang als ik mij kan herrinneren. En dan denk ik wel eens: zou ik niet eens contact met haar kunnen opnemen, maar ik durf eigenlijk niet.

Wat vinden jullie hiervan?

Bij deze gebeurtenis past wel een beetje het liedje ''Africa'' van Toto. Dit hoorde ik eigenlijk voor het eerst in de klas toen een leraar dit opzette. Het liedje is opzich niet zo treurig, maar vooral de boodschap erachter; Een jonge bij mij uit de klas die zei dat dit liedje was gedraaid op de begrafenis van zijn zusje, een hoop jaren terug. Deze was op ééjarige leeftijd overleden aan een stofwisselingsziekte. Hij kon zich dit nog goed herrinneren. Ik heb echt respect voor dit soort mensen; er is niks ergers in het leven als iemand langzaam dood te zien gaan.

En kan iemand zich nog de posts herrinneren over het zieke jongetje Kay, zie foto boven aan de pagina? Het vervolg op dit verhaal: nou, hij leek genezen en ging dus naar Amerika voor verdere behandeling. Daar bleek dat de neuroblastoom weer terug was, nu is het dus bijna zo goed als zeker dat Kay niet volwassen gaat worden!

Deze berichten over hem van mij kun je niet meer terugvinden op mijn tweakblog. Dit omdat deze zijn verwijderd door mij op verzoek van de moeder van Kay. Niet omdat ze niet wilde dat het op internet zou verschijnen, maar omdat er een discussie ontstond over het geld. Dat je dat maar beter aan een grote organisatie kon geven, omdat die meer kunnen doen! Schaam jullie!

Volgende: Getting personal 2: more personal 04-'13 Getting personal 2: more personal
Volgende: EA, Origin: @#%&* ??? 12-'12 EA, Origin: @#%&* ???

Reacties


Door Tweakers user ranjo, zondag 10 maart 2013 21:47

Een heel mooi verhaal vind ik het. Ik denk dat je heel veel voor iemand betekend hebt aan haar laatste levensmomenten.

Ik herken wel iets over de familie gebeurtenissen. Vooral bij mijn vriendin haar kant. Ik hoor op een afstandje allemaal verhalen van dingen die ooit gebeurd zijn en wat nog steeds "dwars" zit. Als ik dan vraag waarom ze dan niet gaan praten, dan is dat (voor mij onbegrijpbare redenen)niet mogelijk.

Daarom heh ik voor mezelf altijd aangehouden dat ik ieder familielid een eerlijke kans geef. Zoek dus gewoon je oma's op. Een verre neef heeft dit met een vergelijkbare situatie gedaan en ik kan je vertellen dat je iemand op leeftijd heel veel plezier kan doen. Laat je dus niet tegenhouden door andere in de familie. Maar volg je eigen hart.

En nog één ding: begin niet 123 over de dingen te praten die gebeurd zijn. Heb het gewoon over leuke dingen.

Door Tweakers user Metalslave666, zondag 10 maart 2013 22:10

Deze situatie herken ik ook in mijn familie. Gelukkig niet met mijn ouders, maar een oom van mij wou geen contact meer met mijn opa (zijn vader) meer hebben en dat was een hele lange tijd wederzijds.

Gelukkig heeft mijn oom uiteindelijk toch weer contact met mijn opa gezocht omdat hij bang was dat hij anders te laat zou zijn (mijn opa is bijna 87). Hier zijn ze uiteindelijk beide erg blij mee. Het zal nooit meer als vroeger worden, maar ze kunnen in ieder geval met elkaar praten en er zal geen spijt zijn als mijn opa uiteindelijk toch komt te overlijden.

Daarom kun je beter proberen het bij te leggen en in ieder geval weer met elkaar kunnen praten dan de rest van je leven spijt hebben over dat je op dat moment niet even je trots op zij kon zetten.

Niet geschoten is altijd mis.

Door Tweakers user Blokker_1999, zondag 10 maart 2013 22:25

Heeft ze gewacht op U voordat ze heenging? Misschien wel. Voel je de dood aankomen? Misschien wel. Bij mijn grootvader langs vader zijn kant was het ook zoiets. Die nam bij het laatste bezoek van mijn ouders, ik was er zelf niet bij, ook afscheid op een manier waarbij je achteraf dan denkt dat hij misschien wel wist dat het de laatste keer was.

Wat betreft ruzie in de familie, ik denk dat het vroeg of laat overal voorkomt. Ik heb het gezien tussen mijn ouders en hun (schoon)-ouders. Tussen mijn ouders en hun broers/zussen, vooral dan na de dood van mijn grootouders. Wanneer er vele, vuile geheimen bovenkomen en het om het geld gaat. En zelfs met men eigen moeder durft ik de relatie niet 100% meer tenoemen, hoewel ik daar moet bijvermelden dat het ook tussen mijn ouders onderling niet helemaal goed meer gaat.

Zal uw moeder ooit spijt krijgen van die verbroken contacten? Misschien wel, maar daar ga jij spijtig genoeg niet veel aan kunnen veranderen. Indien jij contact wenst te zoeken met je grootmoeder, en je grootmoeder wenst contact met jouw te onderhouden, dan zou ik je zeker niet laten tegenhouden door je eigen moeder. Het kan zelfs mogelijk een stap zijn in het process om hen weer bij elkaar te krijgen.

En het al dan niet opzetten van een contact heeft eigenlijk weinig te maken met slim of dom zijn. Soms gebeuren er gewoon dingen die littekens achterlaten, wonden die moeilijk genezen en je best niet kan heropenen. Als je de ware toedracht niet kent is het moeilijk om te oordelen of het ooit nog goed kan komen. En hoewel de tijd alle wonden heelt, kan er soms te veel tijd nodig zijn. En proberen te forceren kan de schade soms vergroten.

Door Tweakers user RoadRunner84, maandag 11 maart 2013 10:04

Ik ben niet zo van het gebruik van krachttaal, maar de woorden die nu bij me overheersen zijn "dat is echt zwaar kut voor je".
Het is heel treurig wat er gebeurd is en wat er nog gebeuren gaat. Het is zo pijnlijk om te zien dat mensen te trots zijn om elkaar met liefde te benaderen. Het is een godsgeschenk dat we mogen leven, laten we er dan ook goed gebruik van maken, in plaats van elkaar het dachlicht niet in de ogen te gunnen.
Ik leef met je mee en wens jou en de mensen die je nabij staan veel sterkte en (geestelijke) genezing toe.
Bedenk ook, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Door Tweakers user eL_Jay, maandag 11 maart 2013 14:58

Ik wilde bij haar blijven toen de dokter vroeg of ik dit wilde. Ik heb toen als veertien jarige, hard huilend langzaam mijn oma moeten zien sterven.
Met alle respect, dat is een keuze die je zelf in alle vrijheid hebt genomen. Niemand heeft jou verplicht je oma te zien sterven. (wat het woordje moet wel insinueert)

Die familieruzies achteraf zijn helaas herkenbaar.

Door Tweakers user mrtnptrs, maandag 11 maart 2013 20:09

eL_Jay schreef op maandag 11 maart 2013 @ 14:58:
[...]

Met alle respect, dat is een keuze die je zelf in alle vrijheid hebt genomen. Niemand heeft jou verplicht je oma te zien sterven. (wat het woordje moet wel insinueert)

Die familieruzies achteraf zijn helaas herkenbaar.
Dit had ik inderdaad fout geformuleerd. Dit heb ik aangepast.

Door Tweakers user mrtnptrs, maandag 11 maart 2013 20:11

ranjo schreef op zondag 10 maart 2013 @ 21:47:
Een heel mooi verhaal vind ik het. Ik denk dat je heel veel voor iemand betekend hebt aan haar laatste levensmomenten.

Ik herken wel iets over de familie gebeurtenissen. Vooral bij mijn vriendin haar kant. Ik hoor op een afstandje allemaal verhalen van dingen die ooit gebeurd zijn en wat nog steeds "dwars" zit. Als ik dan vraag waarom ze dan niet gaan praten, dan is dat (voor mij onbegrijpbare redenen)niet mogelijk.

Daarom heh ik voor mezelf altijd aangehouden dat ik ieder familielid een eerlijke kans geef. Zoek dus gewoon je oma's op. Een verre neef heeft dit met een vergelijkbare situatie gedaan en ik kan je vertellen dat je iemand op leeftijd heel veel plezier kan doen. Laat je dus niet tegenhouden door andere in de familie. Maar volg je eigen hart.

En nog één ding: begin niet 123 over de dingen te praten die gebeurd zijn. Heb het gewoon over leuke dingen.
Je hebt groot gelijk en dan ook over het laatste; het leven is niet triest, maak er iets moois van zou ik willen zeggen tegen iedereen. Ga niet ruzies maken over iets wat niet zinvol is of dat juist zeer gemakkelijk op te lossen is.

Door Tweakers user mrtnptrs, maandag 11 maart 2013 20:14

RoadRunner84 schreef op maandag 11 maart 2013 @ 10:04:
Ik ben niet zo van het gebruik van krachttaal, maar de woorden die nu bij me overheersen zijn "dat is echt zwaar kut voor je".
Het is heel treurig wat er gebeurd is en wat er nog gebeuren gaat. Het is zo pijnlijk om te zien dat mensen te trots zijn om elkaar met liefde te benaderen. Het is een godsgeschenk dat we mogen leven, laten we er dan ook goed gebruik van maken, in plaats van elkaar het dachlicht niet in de ogen te gunnen.
Ik leef met je mee en wens jou en de mensen die je nabij staan veel sterkte en (geestelijke) genezing toe.
Bedenk ook, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Blokker_1999 schreef op zondag 10 maart 2013 @ 22:25:
Heeft ze gewacht op U voordat ze heenging? Misschien wel. Voel je de dood aankomen? Misschien wel. Bij mijn grootvader langs vader zijn kant was het ook zoiets. Die nam bij het laatste bezoek van mijn ouders, ik was er zelf niet bij, ook afscheid op een manier waarbij je achteraf dan denkt dat hij misschien wel wist dat het de laatste keer was.

Wat betreft ruzie in de familie, ik denk dat het vroeg of laat overal voorkomt. Ik heb het gezien tussen mijn ouders en hun (schoon)-ouders. Tussen mijn ouders en hun broers/zussen, vooral dan na de dood van mijn grootouders. Wanneer er vele, vuile geheimen bovenkomen en het om het geld gaat. En zelfs met men eigen moeder durft ik de relatie niet 100% meer tenoemen, hoewel ik daar moet bijvermelden dat het ook tussen mijn ouders onderling niet helemaal goed meer gaat.

Zal uw moeder ooit spijt krijgen van die verbroken contacten? Misschien wel, maar daar ga jij spijtig genoeg niet veel aan kunnen veranderen. Indien jij contact wenst te zoeken met je grootmoeder, en je grootmoeder wenst contact met jouw te onderhouden, dan zou ik je zeker niet laten tegenhouden door je eigen moeder. Het kan zelfs mogelijk een stap zijn in het process om hen weer bij elkaar te krijgen.

En het al dan niet opzetten van een contact heeft eigenlijk weinig te maken met slim of dom zijn. Soms gebeuren er gewoon dingen die littekens achterlaten, wonden die moeilijk genezen en je best niet kan heropenen. Als je de ware toedracht niet kent is het moeilijk om te oordelen of het ooit nog goed kan komen. En hoewel de tijd alle wonden heelt, kan er soms te veel tijd nodig zijn. En proberen te forceren kan de schade soms vergroten.
Jullie hebben allebei gelijk. Ik denk dat mijn moeder achteraf toch wel een beetje spijt heeft gehad toen ze overleed, ze maakte namelijk gewoon het graf van haar mooi op na de begrafenis, maar als je haar hoort praten, zou je dit niet denken.

Door Tweakers user mrtnptrs, maandag 11 maart 2013 20:15

Ik ben denk ik inderdaad wel van plan met haar contact op te gaan nemen. Ik zal eens gaan zoeken op het internet....

Ik heb inmiddels een site gevonden met een telefoonnummer van de broer en de zus van mijn moeder, maar nou zou ik dan moeten bellen.......

[Reactie gewijzigd op maandag 11 maart 2013 20:18]


Door Tweakers user analog_, dinsdag 12 maart 2013 15:23

Bel ze gewoon op met het nieuws, ik of jij weet niet of ze het al weten. Het is in dat opzicht een gemakkelijker starten vanuit het plichtsbewuste.

Door Tweakers user mrtnptrs, dinsdag 12 maart 2013 15:31

Dat mijn oma is overleden is drie jaar terug, dus dit zullen ze hopelijk wel weten, maar het gaat mij erom dat ze elkaar weer aan kunnen kijken.

Door Tweakers user ozzynator, woensdag 13 maart 2013 11:46

ik heb een tegeltje in de gang, dat zegt alles, neem het in je op en doe er iets mee!

Gga nooit heen zoder te groeten,
ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten,
kan het morgen niet meer doen.

Ga nooit weg zonder te praten,
al doet soms een hart zo pijn.
Wat je 's morgens hebt verlaten,
kan er 's avonds niet meer zijn.

Heb ik toen mijn opa en oma nog leefden altijd bij hun in de gang zien hangen en later mee genomen toen beiden overleden waen.

Door Tweakers user Amanoo, zaterdag 16 maart 2013 20:00

Zelf zou ik geen moeite hebben geen contact te hebben met een oma die ik niet ken. Of beter gezegd, ik heb die moeite niet. De nodige familieruzies hebben aan vaders kant wel plaats gevonden. Om eerlijk te zijn weet ik objectief dat ik aan vaders kant familie heb, maar ik ben er nagenoeg nooit mee omgegaan en ik heb emotioneel er helemaal geen gevoel bij. Dat je bij je oma die je beter kende uit de buurt bent gehouden is zeker kwalijk. Ik ben blij dat we goed contact hebben met de familie aan moeders kant. Maar de familie die je niet kent, persoonlijk zou ik me er niet druk om maken. Eens in de drie jaar komt er een vage herinnering "oja, daar heb ik wel familie". Voor mijn gevoel zit er gewoon aan vaders kant niets.

Reageren is niet meer mogelijk